Kompleksy to wy? Oczywiście, że to wy. Przyplątałyście się do mnie jeszcze w ciąży a teraz planujecie zostać. Daremne okazały się moje próby wytłumaczenia sobie, że przecież jestem w ciąży/dopiero co byłam w ciąży. Na nic zdały się zapewnienia K. że wyglądam pięknie, że przecież jak tylko będę mogła ćwiczyć (przez kilka miesięcy musiałam wstrzymać się od aktywności fizycznej ze względu na cesarskie cięcie), wrócę do stanu sprzed ciąży i zaraz poczuje się lepiej. My kobiety lubimy się biczować, dobijać....

Kiedy Jaś się urodził, nie miałam łatwego macierzyńskiego startu. Nie znam powrotów do domu po 3 dniach z maleństwem w foteliku. Nie było mi dane. Znam za to strach, ogromny. Wiem czym jest niepewność i lęk. Milczenie lekarzy, niewiedza. Dobijało mnie to. Dosłownie. Brakowało mi tchu. Czułam się tak źle, jak źle można się czuć, wracając każdego dnia do domu, bez swojego nowo narodzonego dziecka. Kochałam Małego od momentu kiedy dowiedziałam się, że jest, ale czy byłam w nim zakochana?

Pojawiła się u Nas możliwość wspólnego wyjazdu na wakacje z Jasiem i zaczęłam się zastanawiać, ile osób "doradzi" mi, że popełniam błąd zabierając tak małe (w ich przekonaniu) dziecko za granicę.

Matka Polka, jak często się tak czujecie Mamusie?

"Ciąża - to czas, kiedy ciało kobiety przechodzi ogromne zmiany" -wow, ale nowość - pomyślałam... Jaka byłam naiwna, myśląc, że wiem czego się spodziewać. Fakty są takie, że nie wiemy nic, dopóki same, na własnej skórze, nie przekonamy się, z czym to się je.